F 16 Block 52 Advanced w Polskiej Służbie

Dyskusja na temat współczesnego lotnictwa wojskowego

F 16 Block 52 Advanced w Polskiej Służbie

Postprzez Bober » 3 lis 2014, o 18:54

http://www.militis.pl/lotnictwo-wojskowe/f-16-block-52-advanced-w-sluzbie-sily-powietrznych-rzeczypospolitej-polskiej

Samolot F-16 Block 52 Advanced (często nazywany Block52+) jest nowoczesną wielozadaniową maszyną, oferującą bardzo duże możliwości bojowe. 48 tych samolotów stanowi trzon polskich sił powietrznych. Dzięki nim Siły Powietrzne są wstanie sprostać wymaganiom jakie stawia przed nimi współczesne pole walki.

Wybór F-16

Upadek komunizmu na przełomie lat 80 i 90 XX wieku postawił Polskę w zupełnie nowej sytuacji. Nastąpiła zmiana orientacji politycznej państwa. Głównym sojusznikiem stali się dawni przeciwnicy z NATO. Liczne zawirowania strukturalne, zmniejszenie finansowania wojska w połączeniu ze starzeniem się sprzętu lotniczego doprowadziły do stopniowej degradacji potencjału polskiego lotnictwa bojowego. Stało się jasne, że w przeciągu najbliższych lat trzeba będzie zakupić nowe samoloty. W 1994 roku Polska przystąpiła do programu „Partnerstwo dla Pokoju” (ang. Partnership for Peace) chcąc w perspektywie kilku lat dołączyć do NATO. W związku z tym nowy samolot musiał odpowiadać standardom i wymaganiom jakie niesie ze sobą członkostwo w tym sojuszu. Rozważano wiele potencjalnych wariantów (m. in. używanych F-16 A/B a następnie ich modernizację do standardu MLU), jednak ostatecznie zdecydowana się na zakup ok. 60 wielozadaniowych samolotów myśliwskich, które miały znaleźć się na wyposażeniu 4 eskadr lotnictwa taktycznego. Dokładny typ samolotu miał zostać wyłoniony w przetargu. Zaczęły się przygotowania do rozpoczęcia procedury przetargowej. Zapytanie ofertowe wysłano do Francji, Stanów Zjednoczonych oraz Szwecji i Anglii. Jednak w roku 2001 rząd niemiecki zaoferował przekazanie 23 samolotów myśliwskich MiG-29 za symboliczną opłatą. Ich liczba była wystarczająca dla zaspokojenia potrzeb jednej eskadry. W związku z tym wydarzeniem rząd postanowił zmniejszyć liczbę zamawianych w ramach przetargu samolotów do 48, dla 3 eskadr. Do przetargu Francja zgłosiła samolot Mirage 2000-5 Mk 2, Wielka Brytania i Szwecja JAS-39 Gripen, a Stany Zjednoczone F-16C/D Block 50/52 Advanced.
8 lipca 2002 roku komisja przetargowa przekazała ambasadorom Francji, Szwecji, Wielkiej Brytanii i USA liczący 226 stron dokument o Specyfikacji istotnych warunków zamówienia na samolot wielozadaniowy dla RP. Określono w nim kryteria wyboru samolotów wraz z ich wagą,wzory matematyczne na ocenę ofert, oczekiwania odnośnie finansowania zakupów, wymagania operacyjne oraz taktyczno - techniczne a także preferowane przez stronę polską obszary lokowania offsetu. Na przygotowanie ofert końcowych oferenci mieli cztery miesiące.
W skali 100 punktów do zdobycia było odpowiednio:
- 45 pkt. za cenę oferty;
- 20 pkt. za walory operacyjne;
- 20 pkt. za spełnieni wymogów taktyczno – technicznych;
- 15 pkt. za ofertę offsetową.
Na 12 listopada wyznaczono ostateczną datę składania ofert (danych technicznych samolotów do MON oraz warunków oferty offsetowej do Ministersta Gospodarki). W dniu następnym nastąpiło otwarcie kopert zawierających oferty. 23 grudnia minister obrony narodowej Jerzy Szmajdziński zaaprobował decyzje podjęte przez Komisję Przetargową. Dnia 27 grudnia 2002 roku ogłoszono zwycięstwo oferenta amerykańskiego, a co z tym idzie w parze samolotu F-16 Block 50/52 Adanced. 15 marca 2003 roku w Warszawie nastąpiło podpisanie dwóch umów – głównej na dostawę samolotów i systemów uzbrojenia oraz finansowej. 18 kwietnia 2003 roku w dęblińskiej „Szkole Orląt” podpisano cztery umowy dotyczące - dostaw samolotów, finansowania zakupu, kredytu udzielonego przez rząd USA na ten zakup, oraz offsetu.


Specyfikacja samolotu F-16C/D Block 52 Advanced

A. Radiolokator
Samolot F-16C/D Block 52+ posiada radiolokator Westinghouse APG-68(V)9. Względem wcześniejszych wersji tego radaru, stacja ta charakteryzuje się niemal pięciokrotnie powiększoną mocą obliczeniową, a także dziesięciokrotnie większą pamięcią operacyjną. Ponadto o 1/3 został wydłużony zasięg wykrycia, a znacznemu zmniejszeniu uległa podatność na zakłócenia zarówno sztuczne jak i naturalne. Szczelinowa antena posiada elektroniczne skanowanie przestrzeni w elewacji, a w azymucie elektromechaniczne. Zespół antenowy zawiera bezwładnościowy blok pomiarowy, który umożliwia stosowanie pracy z zakresu syntetycznej apertury (ang. synthetic-aperture radar tzw. SAR). Rozdzielczość obrazu w trybie pracy SAR wynosi około 0.6 metra. Z radarem sprzężono pokładowy termolokacyjny układ celowniczo – nawigacyjny IFTS Radiolokator jest w stanie rozróżniać pojedyncze samoloty lecące w formacji, dysponuje zakresem manewrowej walki powietrznej, w sposób pasywny może przeszukiwać przestrzeń powietrzną. Stacja jest w stanie śledzić do dziesięciu celów powietrznych znajdujących się nawet pod kątem 90 stopni w stosunku do F-16, jednoczesne zwalczając czterech z nich. Stacja APG-68(V)9 pozwala na wykrywanie, śledzenie oraz zwalczanie także celów lądowych i nawodnych Działania takie są możliwe dzięki pięciu podstawowym zakresom pracy stacji w tym trybie: wykonywanie mapy terenu, wykrywanie i śledzenie celów naziemnych z wyostrzeniem wiązki dopplerowskiej, wykrywanie i śledzenie ruchomych celów naziemnych, obserwacja celów naziemnych z wykorzystaniem zakresu SAR, zwalczanie celów morskich.
Zasięg wykrywania celów powietrznych dla radiolokatora APG-69(V)9 kształtuje się następująco (w przybliżeniu*):
- dla małego samolotu myśliwskiego (tj. takiego z SPO** równym 3 m² ) 105-115 km
- dla samolotu myśliwskiego o cechach utrudnionej wykrywalności (SPO 0.75 m²) 75-80 km
- dla „zwykłego” samolotu myśliwskiego (SPO 5 m²) 120-130 km
- dla taktycznego samolotu bombowego (SPO 10-15 m²) 140-150 km
- dla dużego strategicznego samolotu (SPO od 25m² wzwyż ) ponad 180 km
* (zakładając jedno stałe SPO dla samolotu, jako bazę do obliczeń przyjmując 120 km dla SPO 5 m²)
** SPO – skuteczna powierzchnia odbicia (ang. RCS - radar cross section )

B. Kabina, systemy nawigacyjne i awioniczne
Kabina polskiej wersji F-16 w pełni zgodna z formuła „szklanego kokpitu” (ang. glass cockpit). Jest pozbawiona wielu klasycznych przyrządów, a funkcje zobrazowania niezbędnych danych pilotażowych przejęły 2 ciekłokrystaliczne, płaskie wyświetlacze z aktywną matrycą sterującą MFD (ang. Multi Function Display – wyświetlacze wielofunkcyjne). Najczęściej jeden z nich prezentuje dane pilotażowe oraz pewne elementy sytuacji taktycznej, a drugi pełną (ogólną) sytuację taktyczną w powietrzu na tle cyfrowej mapy terenu (przy czym parametry i dane mogą być wyświetlane wymiennie). Zobrazowanie danych na monitorach jest dostosowywane do indywidualnych preferencji i potrzeb pilota w danej chwili. Ważną funkcję w kabinie F-16 pełni także wyświetlacz projekcji czołowej – HUD (ang. Head-Up Display), wyświetlający przed pilotem dane o aktualnych parametrach lotu, pozycji samolotu itp. Należy on do jednych z najlepszych na świecie. Kabina samolotu spełnia wymogi koncepcji HOTAS (Hands on Throttle And Stick pol. Ręce na drążku sterowym i dźwigni sterowania silnikiem). Wyposażenie nawigacyjne stanowi współpracujący z odbiornikiem GPS, bezwładnościowy oparty na laserowych żyroskopach układ nawigacyjny Honneywell H-343, oraz układ nawigacyjny typu TACAN. Ważną rolę odgrywa też oprogramowanie typu TERPROM, porównujące ukształtowanie rzeźby terenu nad którym znajduje się samolot do tej wprowadzonej zawczasu do pamięci komputera. Wysokość terenu mierzona jest za pomocą wysokościomierzy barometrycznego i radiowego, te wartości także porównywane są z wprowadzoną do pamięci mapą plastyczną. Do identyfikacji IFF ("swój-obcy") służy radiolokacyjne urządzenie zapytujące firmy Raytheon APX-113. Łączność zapewniają dwie radiostacje: zakresu U/VHF także firmy Raytheon, ARC-232 oraz dwuzakresowa radiostacja UKF Magnavox AN/URC-126 Have Quick IIA. Całość wyposażenia pilotażowego, nawigacyjnego oraz zobrazowania taktycznego zintegrowane są poprzez Modular Mission Computer (w skrócie MMC pol. komputer pokładowy o konstrukcji modułowej) pozwalając na pełne wykorzystanie informacji otrzymanych od poszczególnych systemów. Dzięki konstrukcji modułowej z oprogramowaniem złożonym z kilku osobnych programów o modułowej strukturze, pozwala to na szybką modyfikację bez wymiany całości (co i tak zajmuje około 35 minut). Pamięć operacyjną MMC wynosi 60 MB, całością jego pracy kieruje 64-bitowy procesor zapewniający wykonywanie ponad 150 milionów operacji na sekundę. MMC współpracuje z czterema szynami danych MilStd 1553B i dwoma MilStd 1776. Ponadto część hełmów jest zintegrowanych z systemem celowania nahełmowego JHMCS. Urządzenie Improved Data Modem (IDM) służy do transmisji danych w ramach taktycznego systemu wymiany informacji JTIDS (protokół Link 16). Wymiana informacji taktycznej odbywa się w czasie rzeczywistym z szybkością 16-18 kB/s.

C. System samoobrony
F-16 Block 52 Advanced dla Polski AIDEWS (Advanced Integrated Defensive Electronic Warfare Suite pol. zaawansowany zintegrowany system walki radioelektronicznej). Polska, jako jedyny kraj w Europie, zakupiła ten system) składający się z układów wykrywających opromieniowanie, urządzeń zakłócających i analizujących. Ponadto samolot posiada wyrzutnik flar i dipoli AN/ALE-47 i dwa sterowniki holowanych celów pozornych AN/ALE-50. Całość pracuje w trybie automatycznym. Zgodnie z zapewnieniami strony amerykańskiej odnośnie systemy AIDEWS osiągnie on pełne możliwości operacyjne w maju 2013 roku, kiedy to dostarczona i implementowana zostanie ostateczna wersja oprogramowania oraz certyfikowana baza danych. Do tego czasy polskie F-16 posiadać będą pewne ograniczenia w zakresie obrony indywidualnej wynikające z nieskompletowanie docelowej wersji systemu AIDEWS (m. in. brak możliwości emitowania zakłóceń aktywnych, wyrzucanie dipoli i tiar tylko w trybie ręcznym). W momencie pełnej gotowości tego systemu polskie F-16 będą dysponowały najnowocześniejszym tego typu systemem w Europie.

D. Uzbrojenie
Razem z samolotem F-16 Polska nabyła także znaczną ilość uzbrojenia, a także środków obserwacyjno-celowniczych, pomagających w pełniejszym wykorzystaniu możliwości oferowanych przez samolot. W skład pakietu uzbrojenia wchodziło:
-178 pocisków AIM-9X Sidewinder samonaprowadzających się na podczerwień,
-178 pocisków średniego zasięgu AIM-120C-5 naprowadzanych aktywne radiolokacyjne,
-360 pocisków AGM-65G2 Maverick naprowadzanych termowizyjnie,
-340 bomb Mk82 (o wagomiarze 227 kg),
-230 bomb Mk84 (907 kg),
-270 pakietów instalacyjnych do bomb w celu przekształecenia ich w GBU-31B(V)1 (Mk84) lub GBU-38B/B (Mk82),
-270 pakietów do bomb przekształcające je w GBU-12 (Mk82) Paveway II lub GBU-24 Paveway III (Mk84),
-280 zasobników szybujących AGM-154 JSOW.
Dodatkowo trzeba policzyć bardzo dużą liczbę szkolnych bomb BDU-33 oraz znaczący (zapewne kilkudziesięciotysięczny) zapas amunicji do działka M61A Vulcan kalibru 20mm.
Otrzymamy również 22 zasobniki obserwacyjno-celownicze Lockheed Martin Sniper XR, 7 zasobników rozpoznawczych DB-110, oraz hełmy zintegrowanych z systemem celowania nahełmowego JHMCS.


E. Malowanie
Polskie F-16 noszą dwubarwy kamuflaż, na który składają się plamy szare (FS36270) oraz jasnoszare (FS36375) na powierzchniach górnych. Dolne powierzchnie są całkowicie jasnoszare (FS36375). Szachownice znajdują się na stateczniku pionowym oraz na dolnych powierzchniach obu skrzydeł. Są koloru biało-czerwonego. Powierzchnia samolotu jest wykonana w technologi „Have Glass II” na którą składają się specjalne farby lakiernicze i materiały. Technologia ta zapewnia SPO (ang. RCS) mniejsze o 15%. W październiku 2010 roku dwa samoloty (4043 i 4050) otrzymały specjalne „malowanie” z okazji 70. rocznicy Bitwy o Anglię. Była to specjalna okładzina na ogonach upamiętniająca tą rocznicę (instrukcja zabrania ingerowania w pokrycie samolotu wykonane w technologi „Have Glass II” w związku z czym zdecydowano się na specjalną okładzinę na ogonie; okładzina po kilku lotach została usunięta). W 2011 roku w związku z uczestnictwem polskich F-16 na ćwiczeniach „NATO Tiger Meet” w Cambrai we Francji ogony egzemplarzy 4060 i 4082 ozdobiono szarą paszczą tygrysa. Prace ponownie zostały wykonane przy pomocy specjalnej okładziny. Dodatkowo na podkadłubowym zbiorniku paliwa samolotu 4082 umieszczono sylwetkę samolotu MS.406C1 w malowaniu kpt. Stefana Łaszkiewicza.
W maju 2011 roku Zakłady Lotnicze nr 2 w Bydgoszczy otrzymały certyfikat pozwalający na wykonywanie prac malarskich i lakierniczych na polskich F-16.

F. Konstrukcja
Kadłub samolotu F-16 jest modułowy i konstrukcji półskorupowej. Podzielony jest na trzy części. Przednia część zawiera radiolokator w osłonie, zdecydowaną większość wysposażenia elektronicznego, kokpit oraz przedni zbiornik paliwa. Kroplowa owiewka wykonana z poliwęglanu podnoszona jest do góry. Kabina pilota jest ciśnieniowa. Wyposażona jest w nowoczesny fotel katapultowy ACES II zamontowany pod kątem 30 stopni. Fotel ten należy do klasy „0-0” (tj. umożliwia katapultowanie się na wysokość 0 metrów przy prędkości wynoszącej 0 – tzn. z samolotu stojącego na ziemi). Tablica przyrządów została przystosowana do użycia gogli noktowizyjnych. Pod kabiną znajduję się wlot powietrza do silnika oraz komora pojedynczego podwozia przedniego (chowanego z obrotem o 90 stopni do tyłu).
Część środkową zajmują zabudowane zbiorniki paliwa, komory podwozia głównego, działko M61A kalibru 20mm wraz z amunicją i podajnikiem oraz agregaty instalacji hydraulicznej.
Wlot powietrza znajdujący się w dolnej części kadłuba ma przekrój owalny, przechodzący w dalszej części kanału w obrys kołowy. Sonda do tankowania w powietrzu znajduje się na grzbiecie kadłuba. W końcowej części kadłuba (tj. części trzeciej) umieszczony jest zespół napędowy samolotu wraz z kolejnym zbiornikiem paliwa oraz hamulce aerodynamiczne. W dolnej części kadłuba znajdują się płetwy ustateczniające oraz hak do chwytania lin hamujących. Pojemność pięciu zbiorników kadłubowych wynosi 3986 litrów. Kadłub przystosowano do montażu dwóch dodatkowych zbiorników konforemnych o łącznej pojemności 1865 litrów paliwa zwiększając taktyczny promień działania samolotu o około 30%. Skrzydła mają obrys trapezu, ze skosem krawędzi natarcia 40 stopni i napływy umieszczone wzdłuż kadłuba. Całkowicie metalowe skrzydła wyposażone są w sloty i klapolotki o konstrukcji przekładkowej. W skrzydłach znajdują się również zbiorniki paliwa.
Samolot posiada pojedynczy statecznik pionowy o obrysie trapezu, który wykonany jest kompozytu węglowo-epoksydowego, na nim to znajduje się ster kierunku o konstrukcji przekładkowej. Również usterzenie poziome wykonane zostało na obrysie trapezu z identycznych materiałów jak statecznik pionowy.
Całościowy stosunek materiałów wykorzystanych w F-16 prezentuje się następująco - 80% stopy aluminium, 4% stali, 3,7% tytanu, 3,4% kompozytów i 8,8% innych materiałów.

Samolot F-16 w służbie Polskich Sił Powietrznych

15 września 2006 roku w Forth Worth w Teksasie odbyła się symboliczna ceremonia przekazania pierwszych polskich F-16. Nad polskim niebem pierwsze egzemplarze pojawiły się 8 listopada 2006 roku około godziny 15.00. Były to pilotowane przez amerykańskich pilotów samoloty o numerach 4043 i 4044. Wylądowały one na lotnisku 31. Bazy Lotniczej w podpoznańskich Krzesinach. Wartą odnotowania ciekawostką jest fakt, że obie maszyny po wejściu w polską przestrzeń powietrzną zostały niejako „przechwycone” przez parę myśliwców MiG-29 z 1. Eskadry Lotnictwa Taktycznego w Mińsku Mazowieckim i wykonały z nimi lot w formacji. Kolejne dwie maszyny (F-16C 4042 i F-16D 4077) przyleciały do Polski ze Spangdahlem w Niemczech w dniu następnym tj. 9 listopada 2006. Tego dnia odbyła się również uroczystość nadania samolotom nazwy Jastrząb. Matką chrzestną została ówczesna pierwsza dama ś.p. Maria Kaczyńska. „Chrzczoną” maszyną był samolot z numerem 4043. Natomist ostatnia maszyna została dostarczona w dniu 12 grudnia 2008 roku.


Samoloty trafiły na wyposażenie jednostek z 31.BLT (Bazy Lotnictwa Taktycznego) Krzesiny i 32. BLT Łask. W Krzesinach stacjonują łącznie 32 maszyny (23 F-16C i 9 F-16D). Stan bazy w Łasku to 16 maszyn (13 F-16C i 3 F-16D). W skład Grupy Działań Lotniczych 31.BLT wchodzą 3. i 6. eskadra lotnicza, zaś w składzie Grupy Działań Lotniczych 32.BLT jest 10. eskadra. Formalnie samoloty są na wyposażeniu baz, jednak w praktyce 6. eskadra ma do siebie „przypisane” 12 F-16C i 4 F-16D. 3. eskadra korzysta z 11 F-16C i 5 F-16D, a łaska 10. eskadra zgodnie ze stanem posiadania bazy 13 F-16C i 3 F-16D. Głównym zadaniem wszystkich 3 eskadr jest działanie w ramach systemu obrony powietrznej oraz walka o dominację w powietrzu. Dodatkowo każda z eskadr specjalizuje się w konkretnych działaniach. I tak specjalizacją 3. eskadry jest przeszkalanie personelu na samolot F-16 Jastrząb (dlatego posiada zwiększoną liczbę samolotów dwumiejscowych), 6. eskadry zwalczanie celów naziemnych, a 10. eskadry prowadzenie rozpoznania z powietrza. W razie konieczność jednak każda eskadra może wykonywać dowolne zadania (wszystkie samoloty posiadają takie same możliwości bojowe).
Bazując na doświadczeniach eksploatacyjnych Jastrzębi w 2007 i 2008 roku można ocenić, że ich sprawność oscylowała wówczas na poziomie 65-75%. Obecnie dzięki większemu doświadczeniu personelu naziemnego współczynnik ten systematycznie wzrasta.


Szkolenie pilotów na F-16

Szkolenie polskich pilotów na samolot F-16 odbywa się w 3 etapach. Pierwszy obejmuje opanowanie języka angielskiego (konkretnie jego specjalistycznej lotniczej odmiany), szkolenie przygotowawcze na samolocie T-38C i szkolenie główne na samolocie F-16. Przez pierwszy okres szkolenie odbywało się w ośrodku szkoleniowym w Stanach Zjednoczonych, jednak w roku ubiegłym (tj.2011) trzech pierwszych pilotów ukończyło to szkolenie w Polsce, w 31.BLT. Po zaliczeniu kursu podstawowego piloci (legitymujący się nalotem na F-16 w wysokości minimum 200 godzin) mogę odbyć kurs dowodzenia ugrupowaniami w powietrzu. Ostatnim „etapem” szkolenia jest kurs instruktorski, po którym piloci otrzymują uprawnienia instruktorskie w zakresie działań „powietrze-powietrze”, „powietrze-ziemia” oraz tankowania w powietrzu. W przypadku zakupu przez Polskę odpowiednich samolotów szkolnych LIFT możliwe stanie się przeniesienie całości szkolenia do Polski. Obecnie posiadamy już kilku pilotów instruktorów, a także znaczną grupę lotników legitymujących się ponad 500 godzinnym nalotem na samolocie F-16.
Polskie samoloty od początku służby aktywnie uczestniczą w licznych ćwiczeniach zarówno na „krajowym podwórku”jak i międzynarodowych (nie tylko z państwami natowskimi ale także z Ukrainą i Rosją). Do najważniejszych ćwiczeń międzynarodowych można zaliczyć udział w programie TLP (ang. Tactical Leadership Programme) odbywającym się w Belgii (baza Florennes ) i Hiszpanii (baza Albacete ). Celem tych ćwiczeń jest zwiększanie umiejętności zastosowania taktyki, doboru technik wykonywania lotów oraz ćwiczenie NATOwskich procedur podczas realizacji wielonarodowych operacji lotniczych.
Program wymiany Squadron Exchange, doskonalące techniki kooperacji w wykonywaniu zintegrowanych zadań wraz z innymi typami samolotów. Strona polska odwiedziała w ramach tego ćwiczenia Danię (2008r), Grecję (2009r) oraz dwukrotnie Hiszpanię (2009r i 2010r).W 2010 Krzesińskie lotnisko odwiedziły belgijskie F-16.
A także liczne ćwiczenia sojusznicze takie jak „Loyal Arrow 2009” w Szwecji, „Bold Avenger 2009”w Danii, „Brilliant Ardent 2010” w Niemczech, „Frisian Flag 2010” w Holandii, „Elite 2010” w Niemczech, „Nato Tiger Meet 2011” we Francji. Jako ciekawostkę warto zapamiętać, że podczas ćwiczeń „Loyal Arrow 09” w Szwecji polskie F-16 miały okazję skonfrontować się ze szwedzkimi samolotami JAS-39 Gripen i wygrały z nimi pozorowaną walkę powietrzną bez strat własnych. Podobnie wypadła „walka” z fińskimi F-18 Hornet. Samoloty F-16 brały także udział w działaniach mających na celu ćwiczenie pobierania paliwa w powietrzu (m.in. z francuskimi KC-135 w 2010 roku).
Ponadto Jastrzębie brały udział w ćwiczeniach Vigilant Skies 2011 m.in. wspólnie z rosyjskimi Su-27 oraz ćwiczeniach SAFE SKIES 2011 z amerykańskimi F-16 oraz Su-27 i MiG-29 z Ukrainy.
Z ćwiczeń krajowych na wyróżnienie zasługują ostatnio zakończone „Orzeł 2011” będącymi największymi tego typu ćwiczeniami od czasu wstąpienia Polski do NATO. Scenariusz ćwiczeń zakładał naruszenie terytorium Polskiego przez wrogie wojska od strony wschodniej granicy. Samoloty F-16 miały okazję wykonywać liczne zadania m. in. walki z samolotami MiG-29, czy osłanianie samolotów Su-22, a także ataki na cele naziemne i nawodne.
W bieżącym 2012 roku polskie F-16 mają wziąć udział w największych na świecie ćwiczeniach „Red Flag” w Stanach Zjednoczonych. Dzięki udziałowi w licznych ćwiczeniach międzynarodowych oraz prowadzonych na trochę mniejszą skalę krajowych polskie F-16 Jastrząb mają okazję współpracować, a także walczyć przeciwko całej menażerii różnorodnych statków powietrznych, oraz samolotów AWACS.
Wraz z zakupem samolotów F-16 polskie lotnictwo zostało wprowadzone w XXI wiek. Jest to konstrukcja nowoczesna, dobrze uzbrojona, a dalszej perspektywie pozwalająca na przeprowadzenie modernizacji (np. wbudowanie nowego radaru AESA, integracja z nowymi typami uzbrojenia). Wprowadzenie samolotu F-16 to także nowa jakość jeśli chodzi o szkolenie, obsługę naziemną, wyposażenie eksploatujących je baz. Jastrzębie wymusiły konsekwentne wprowadzania w życie nowych standardów techniki lotniczej. Miejmy nadzieje, że ich użytkowanie przez najbliższe lata będzie pasmem sukcesów.
Bober
 

Powrót do Lotnictwo wojskowe

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 2 gości

cron